കവിത എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ
കവിത എന്ന ലേബല്‍ ഉള്ള പോസ്റ്റുകള്‍ കാണിക്കുന്നു. എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും കാണിക്കൂ

ശനിയാഴ്‌ച, ജനുവരി 25, 2014

പ്രണയം

അറിഞ്ഞു ഞാൻ പ്രണയത്തിൻ മധുരഗീതം
ആത്മാവിൽ നിറഞ്ഞോരാ  സുവർണഗീതം
മനസ്സിൽ മഴവില്ലിൻ ശോഭയേകും
നിറമുള്ള ചിത്രമാം പ്രണയം
ഹൃദയത്തിൻ താളതുടിപ്പ് കൂട്ടും
ആർദ്രമാം രാഗമാം പ്രണയം
കനവിലോ പനിനീർ പൂവിരിക്കും
ഗന്ധമാം അഴകാം പ്രണയം.

അറിഞ്ഞു ഞാൻ പ്രണയത്തിൻ കയ്പ്പും, ചവർപ്പും
ഹൃദയം തകർന്നൊരാ ചതികൾ ഓരോന്നും
കാലം തെളിക്കുന്ന തേരിലേറി 
പോകുന്നു നാമീ ശൂന്യമാം ലോകത്തിൽ
മനസ്സിലഴകേകും പ്രണയമില്ല
സ്നേഹമോ,ആത്മാർതതയോ ഒന്നുമില്ല.
കപടമീ ലോകത്തിൻ മൂടുപടം നീക്കിയാൽ 
കാണുന്നു ഇന്നിൻറെ നാടകങ്ങൾ

അറിയുന്നു ഞാൻ നശ്വരമീ പ്രണയം
അറിയുന്നു ഞാൻ നശ്വരമീ ലോകവും
പ്രണയിക്കും മനസ്സേ നീയറിയൂ
പ്രണയം നിനക്കെന്നും ദുഃഖം മാത്രം
വിരഹത്തിൻ നോവും, സ്നേഹത്തിൻ ദുഃഖവും
ചതികൾ തൻ സങ്കടക്കടലും തീർത്തൊരാ
ദുഃഖത്തിൻ മുഖം മൂടി മാത്രമെന്ന് 

എങ്കിലും ഞാനിന്നും തേടിടുന്നു....
നിഷ്കളങ്കമായൊരു പ്രണയത്തിനായ്....
പ്രണയമേ നിനക്ക് മരണമില്ല.
പ്രണയം ഇല്ലെങ്കിൽ മനുജനില്ല.

ബുധനാഴ്‌ച, ഡിസംബർ 07, 2011

രക്തസാക്ഷി

ഞാനിന്നൊരു രക്ത സാക്ഷി
പ്രണയ ദാമ്പത്യത്തിന്‍  രക്ത സാക്ഷി.

പ്രണയമേ, നീ ഒരു ഒറ്റുകാരന്‍
എന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ നിനക്ക് മാപ്പില്ല.
പ്രണയ ദാമ്പത്യമേ, നീ ഒരു തീജ്വാല
നിന്റെ പൊള്ളുന്ന ചൂടെനിക്ക് ദുസ്സഹനീയം.

പ്രണയമേ, നീ ഒരു  കൂരിരുള്‍ കാരാഗൃഹം 
എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഹനിച്ചു നീ കൂട്ടിലാക്കി.
പ്രണയ ദാതാവേ, നീ ഒരു കൊടുംചതിയന്‍
രക്ത സാക്ഷികളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവരില്‍ ഒരുവന്‍ മാത്രം.

ഇന്നോ നാളെയോ ലോകമേ നീ അറിയും
ഞാനുമൊരു പ്രണയത്തിന്‍ രക്ത സാക്ഷി.
പ്രണയമേ....പ്രണയ  ദാമ്പത്യമേ......
നീ ഇനിയും രക്ത സാക്ഷികളെ സൃഷ്ടിക്കല്ലേ .

വെള്ളിയാഴ്‌ച, ഓഗസ്റ്റ് 05, 2011

ഭ്രഷ്ട്

അറിയുമോ, നിങ്ങളെന്‍ സ്നേഹിതയെ ?
അറിയുമോ, എന്‍ പ്രിയ കളിതോഴിയെ ?
ജാതിയോ മതമോ ചോദിക്കാതെ 
സ്നേഹിച്ച പുരുഷനായ്  കഴുത്ത്  നീട്ടി.
ഓടിക്കളിച്ചൊരാ വീട്ടില്‍ നിന്നും 
ആട്ടിയിറക്കി സോദരങ്ങള്‍ ...
ഇന്നോളം ലാളിച്ച പെണ്‍കിടാവേ
നീ ഞങ്ങള്‍ക്കന്യയെന്നമ്മ ചൊല്ലി.
നെഞ്ചിലെ കനല്‍തീയില്‍ ചുടുന്നൊരു നോക്കിനാല്‍
അച്ഛനും മിണ്ടാതെ അകന്നു പോയി.

പടി കയറി ചെന്നൊരാ വീട്ടിലതാ...
കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്‍  കൂരമ്പുകള്‍ ,
അഭിമാനത്തിന്‍ പൊയ്മുഖം തീര്‍ത്തവര്‍
അന്ധകാരത്തില്‍ മറഞ്ഞിരുന്നു,
"ഭ്രഷ്ട്" കല്പ്പിച്ചൊരു  ബന്ധുക്കളും
കാണാതെ മിണ്ടാതെ അകന്നു നിന്നു,
പ്രസംഗിച്ചു നടന്നൊരാ മൌലിക  വാദികള്‍
മാളത്തില്‍ ഒളിച്ചു പതുങ്ങി നിന്നു.

പെറ്റമ്മയോടുപോല്‍ മിണ്ടുവാന്‍ പാടില്ല-
യെന്ന നെഞ്ചു  തുളക്കുന്ന വിലക്കുകളും,
ഉള്ളു തുറന്നു കരയുവാനാവാതെ
തള്ളി നീക്കി ദിനങ്ങള്‍ ഓരോന്നായ്.
നിസ്സഹായനായ ഒരു തോഴനും
ഒന്നുമേ ചെയ്യുവാനാവതില്ല.

സ്നേഹിച്ച തെറ്റിനായ് ഓരോ നിമിഷവും 
ഹോമിച്ചു അവള്‍ തന്‍റെ ജീവിതത്തെ   
"ഇനി എനിക്കീ സ്നേഹത്തിന്‍ തണല്‍ വേണ്ട.
ഇനി എനിക്കീ "ഭ്രഷ്ട്" ദിനങ്ങള്‍ വേണ്ട."
മരവിച്ച മനസ്സില്‍ അവള്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തു
മരവിക്കും  മരണത്തിന്‍   സ്വാതന്ത്ര്യം .

മറഞ്ഞൊരാ തോഴിയെ സാക്ഷിയാക്കി
പറയുന്നു ഞാനിതാ നിങ്ങളോടായ്
 'ജാതി മത സ്ത്രീധനം നോക്കിടാതെ 
സ്നേഹിക്കരുതാരേയും സോദരരെ...'

തിങ്കളാഴ്‌ച, ജൂലൈ 25, 2011

ഒരു ഗദ്ഗദം

ഏകാകിയാം  എന്റെ ഹൃദയത്തുടിപ്പുകളില് 
ഏഴു സ്വരങ്ങള് തന് താളമേളം .
ഏഴകലേ  അവന് സ്വരം കേള്ക്കെ
ഏഴു നിറങ്ങളില് പീലി നിവര്ത്തും.
ഏതോ പ്രണയ നാളമെന്റെ
ഏകാന്തരാത്മാവില് തിരി കൊളുത്തി.
 ഏതോ മാത്രയില് അവന് മന്ത്രിച്ചു
എല്ലാം മറക്കാന് വിധിച്ചവര് നാം.
എന് മനോ വീണക്കമ്പികള് ഭേദിച്ചു
എന് മനതാരില് മായാത്ത കൂരിരുട്ട്.
ഏകാകിയായ് ഒന്ന് കരയുവാന് പോലും 
എന്റെ മരവിച്ച മാനസം മറന്നുപോയി.

    
  

വെള്ളിയാഴ്‌ച, ഫെബ്രുവരി 18, 2011

ഒരു നാള്‍ വരും

ആരോരോമില്ലാത്ത താപസന്‍ ഞാന്‍.
ആറാടാന്‍ കഴിയാത്ത ദുഃഖ  പുത്രന്‍.
ജീവിതമിവിടെ ഹോമിക്കട്ടെ-
ചേതോവികാരങ്ങള്‍ മറഞ്ഞിടട്ടെ.
ദുഃഖങ്ങള്‍ മാത്രം ജീവിത  സമ്പത്ത്.
ചുറ്റിലും പരിഹാസ  മുഖങ്ങള്‍ .
സഹതപിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായ്-
ഉറ്റ മിത്രങ്ങള്‍ .  
ബന്ധു ജനങ്ങള്‍ക്കോ പുച്ഛഭാവം.
ജീവിത തോഴി തന്‍ സ്വപ്ന മണ്ഡപം-
ജീവച്ഛവം പോലെ പിന്തുടരും.
ഇനി എത്ര നാള്‍ കാത്തിരിക്കണം
ഈ  ജീവിത നാടകത്തിന്‍ തിരശ്ശീല വീഴാന്‍?

ഞായറാഴ്‌ച, ജനുവരി 16, 2011

വാസ്ത ( فاستحي )


                                                                                      
വാസ്തയുണ്ടോ വാസ്ത.                        
കുവൈറ്റിലാണേല്‍ വാസ്ത വേണം.
പാചകം ചെയ്യാന്‍ വന്നവന്‍ 
പ്രൊജക്റ്റ്‌ മാനേജര്‍ .
അക്ഷരം കൂട്ടി വായിക്കാന്‍ അറിയാത്തവന്‍
എഞ്ചിനീയര്‍ .
ആടിനെ മേയ്ക്കാന്‍ വന്നവന്‍
ഫോര്‍മാന്‍.
മണ്ണ് കുത്താന്‍ വന്നവന്‍ 
ടെക്നീഷ്യന്‍.
അങ്ങനെ നീളുന്നു
വാസ്ത കൊണ്ടുള്ള നേട്ടങ്ങള്‍ .
ആടിനെ പട്ടിയാക്കും പട്ടിയെ പാമ്പാക്കും
അധികാര വര്‍ഗ്ഗം.
പെണ്ണ് കൊടുത്തും മദ്യ സല്‍ക്കാരങ്ങള്‍ നടത്തിയും
വാസ്ത നേടും ഒരു കൂട്ടം.
മേലുദ്യോഗസ്ഥരുടെ ശൌച്യാലയം കഴുകിയും
വാസ്ത നേടും ചിലര്‍ .
പണമില്ലാത്തവന്‍ പിണം എന്ന പോലെ
വാസ്തയില്ലാത്തവര്‍  എന്നും ദരിദ്ര  നാരായണര്‍ .



വാല്‍കഷ്ണം:- "വാസ്ത" എന്നത് ഒരു അറബി പദമാണ്. "ശുപാര്‍ശ" എന്ന് മലയാളത്തില്‍ പറയാം.ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ തികച്ചും സാങ്കല്പ്പികമാണേ... 
  

ശനിയാഴ്‌ച, ജനുവരി 08, 2011

വിഫലമീ ജീവിതം

ജീവിതമൊരു സ്വപ്ന ഭൂമി-മാനവ
ജീവിതമൊരു സ്വപ്ന ഭൂമി.
തണല്‍ മരമില്ലാതെ ദാഹജലമില്ലാതെ 
തളരുന്ന ദുഃഖത്തിന്‍ വഴിത്താര.
ബന്ധങ്ങളിവിടെ ഫണമുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കും
വിഷക്കാറ്റ് വിതറും സര്‍പ്പങ്ങള്‍ .
പക പോക്കും മര്‍ത്ത്യന്റെ മന്ദഹാസങ്ങള്‍
പകലിനെ ഇരുട്ടാക്കും കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ .
സ്വാര്‍ത്ഥത  നടിക്കുന്ന സ്വപ്നജീവികളെ
സ്വര്‍ലോകം കാംക്ഷിക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കെന്തവകാശം.
പാഴ്മണല്‍  കൂമ്പാരം വിണ്ണിനെ വിഴുങ്ങുമ്പോള്‍
ജീവിതം വഴി മുട്ടും പാരിലെല്ലാര്‍ക്കും.

തിങ്കളാഴ്‌ച, ഡിസംബർ 20, 2010

വിട പറയല്ലേ ഡിസംബര്‍ ...

ശിശിരം....
പാതയോരം വിജനമായിരുന്നു.
ഇലകള്‍ പൊഴിഞ്ഞ വേനല്‍മരങ്ങള്‍ക്ക്  
എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെ മുഖഭാവം.
മഞ്ഞിന്റെ മരവിച്ച ബിന്ദുക്കള്‍ വീണ
വഴിത്താരയില്‍ ...
സ്വപ്നങ്ങളുടെ കനത്ത ഭാണ്ടവും പേറി
മെല്ലെ നീങ്ങുമ്പോള്‍
നഗ്നരായ മരത്തലപ്പുകളുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍
നഷ്ട  വസന്തമായിരുന്നിരിക്കണം.
ഡിസംബര്‍ ....
നിനക്ക് മരണത്തിന്റെ മരവിപ്പ്.
ഒരു പക്ഷെ...തിന്മകളുടെ വിഴുപ്പു പേറിയ 
പാപക്കറ പുരണ്ട മനസ്സിനെ 
നിത്യതയിലേക്ക്  തള്ളി വിടുന്ന
നിന്റെ മരവിപ്പാകാം 
എന്നെ നിന്നിലേക്കാകര്‍ഷിച്ചത്. 
പക്ഷെ...ഞാന്‍ കേള്‍ക്കുന്നത്
വേഴാമ്പലുകളുടെ രോദനമാണല്ലോ?
ഗ്രീഷ്മത്തില്‍  വരണ്ടുണങ്ങിയ 
അവയുടെ ചുണ്ടുകളില്‍
ആരും ദാഹനീര്‍ പകര്‍ന്നില്ലെന്നോ?
ഞാനൊന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ ഡിസംബര്‍ ...?
എന്റെ കാല്‍ക്കീഴിലമര്‍ന്ന 
പുല്‍ക്കൊടിതുമ്പിലെ  തുഷാരം
നിന്നശ്രുകണമോ  സുസ്മേരമോ ?
അതോ...
പ്രതീക്ഷകളുടെ ഭാണ്ടവും പേറി തളര്‍ന്ന
എന്റെ മുന്‍ഗാമി എന്നോ ഉപേക്ഷിച്ച
വരണ്ട  സ്വപ്നങ്ങളോ?
ഒരു പക്ഷെ,
പാരിലേറ്റവും  കല്‍മഷമില്ലാത്തത്
മിഴിനീരും ഈ ഹിമകണങ്ങളുമായിരിക്കാം. 
ചന്ദ്രികാ ചര്‍ഛിതമായ സൌഭാഗ്യ രാത്രിയില്‍
ഭൂമിദേവിയുടെ ശ്വേത ബിന്ദുക്കളുമായിരിക്കാം. 
ഡിസംബര്‍ ...
നിന്റെ മുഖമുദ്ര തന്നെ മൌനമാണല്ലോ. 
വസന്തത്തിന്റെ കിളികൊഞ്ചലും പൂവിളിയും
എന്നുമെന്നും നിനക്കന്ന്യം.
ഒരു പക്ഷെ,
നിന്നിലവ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍
ഞാന്‍ നിന്നില്‍ ആകൃഷ്ടനായിരിക്കാം.
എന്നാലും...
നിന്റെ മൌനങ്ങള്‍ക്ക് ആയിരം നാവുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരുപാട് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ചു.
വിതുമ്പി വിറയലോടെ നീ പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍
ഒരായിരം മോഹങ്ങള്‍ ഉള്‍താരില്‍ താരാട്ടി
ഞാനെന്നും കാത്തിരിക്കും.
കാരണം....നിന്നെ ഞാനേറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ഞായറാഴ്‌ച, ഡിസംബർ 12, 2010

എന്റെ കേരള

കരുവന്നൂര്‍ പുഴ കര കവിഞ്ഞൊഴുകി.
കരയുടെ മടിയില്‍ തല തല്ലിയൊഴുകി. 
കാര്‍മേഘം പടര്‍ത്തുന്ന കര്‍ക്കിടക  രാത്രിയില്‍
കലി തുള്ളി പേമാരി കോരി ചൊരിഞ്ഞു.

പൂമണം പരത്തുന്ന പുലരിയെ പുല്‍കാന്‍ 
പൂമരനാം അര്‍ക്കന്‍  പൂര്‍വത്തിലുദിച്ചു.
പുഴയോരങ്ങളില്‍ പുളകം ചാര്‍ത്തി.
പൂമാലയില്‍ നിന്ന് കുളിര്‍കാറ്റു വീശി.

മലയാള നാടിന്‍ മഹിമ വിടര്‍ത്തും 
മലയോരം പുത്തന്‍ പുടവ വിരിച്ചു
മല, മകളാം പുഴ മാതാവിനെ തേടി
മലവെള്ള പാച്ചിലിന്‍ ഗതി മാറിയൊഴുകി.  

ബുധനാഴ്‌ച, സെപ്റ്റംബർ 01, 2010

ശൂന്യത



മാനസ വൃന്ദാവനത്തില്‍ ഇനി-
ശ്രുതി മീട്ടും വീണകമ്പികള്‍  കാണില്ല.
കൂകി  മുഴക്കും കുയിലുകള്‍ 
കൂ...കൂ...നാദം നിര്‍ത്തി എങ്ങോ പോയ്‌.
പാതിരാവില്‍ വിരിയും പാരിജാതം
ഇനി മിഴികള്‍ കൂമ്പി നില്‍ക്കും.
വണ്ടുകള്‍ മധുകണം വറ്റിയ
പൂവിനു ചുറ്റും ഭ്രാന്തമായ് അലയുന്നു.
ഒരു കുഞ്ഞിളം കാറ്റ് പോലും 
ഈ മാര്‍ഗ്ഗമദ്ധ്യേ ഇനി വീശുകില്ല.
മരണം കാത്തു നില്‍ക്കും 
മൂക സാക്ഷിയായ്  ചിത്തം. 

ശനിയാഴ്‌ച, ഓഗസ്റ്റ് 14, 2010

തേങ്ങല്‍




വിധിയുടെ വിളയാട്ടത്തിന്‍ കുത്തൊഴുക്കില്‍
ആടിയുലഞ്ഞ എന്‍ മാനസ നൌക,
പാരിജാത ഗന്ധം പരത്തും തെന്നലായ്
വന്നു നീ മേനി പുണര്‍ന്നതെപ്പോള്‍ ?
കണ്ണ് നീരിന്റെ ഇന്നലെകള്‍ ,
കയ്പ് നീരിന്റെ നൊമ്പരങ്ങള്‍ ...
നാളെ എന്തെന്നറിയാതെ-
അന്തിയുറങ്ങാത്ത യാമങ്ങള്‍ ,
കുറ്റപ്പെടുത്തലുകള്‍ , ഒറ്റപ്പെടുത്തലുകള്‍
ഭീഷണികള്‍ ..ബന്ധുജനസാരോപദേശങ്ങള്‍ ...
നിസ്സഹായനായ് നിന്ന നിമിഷങ്ങള്‍ .
കാലം വീഥി തെളിച്ചതും
ദൃഡ ചിത്തനായ് നിന്നതും സത്യമോ?
പ്രത്യാശയുടെ പൊന്‍ കിരണങ്ങള്‍
പാകിയ  മണലാരണ്യമേ 
വ്യഥയുടെ സീമകള്‍ ഭേദിക്കും-
ചന്ദ്ര ബിംബം നീ...സാക്ഷി.

ഞായറാഴ്‌ച, ഓഗസ്റ്റ് 01, 2010

കാമുകീ ഹൃദയം











ഒരു മയില്‍‌പീലി തിരുകി ആ പുസ്തക-
മൊരു മാത്ര മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
തരളമാം സ്നേഹത്തിന്‍ ഹൃദയതുടിപ്പുമായ്
മനതാരില്‍ തെളിഞ്ഞു നിന്‍ പൊന്‍ വദനം 
കണ്ടു ഞാന്‍ ആര്‍ദ്രമാം പ്രണയത്തെ നിന്‍
തീക്ഷ്ണമാം കണ്‍കളില്‍ നീര്‍തുള്ളിയായി.
അറിഞ്ഞു ഞാന്‍ കാരുണ്യ പാല്‍ക്കടല്‍ നിന്‍ തിരു 
നെറ്റിയില്‍ ചാര്‍ത്തിയ തൊടു കുറിയില്‍ .
കേട്ടു ഞാന്‍ ആയിരം മന്ത്രാക്ഷരങ്ങള്‍ നിന്‍
മൃദുലമാം ചുണ്ടുകള്‍ മീട്ടുവതായ്
അറിഞ്ഞു ഞാന്‍ മനതാരില്‍ വീണകള്‍ പാടുമാ-
ദിവ്യാനുരാഗം നിന്‍ വിരല്‍ത്തുമ്പുകളില്‍ .
അറിഞ്ഞു ഞാന്‍ നിന്നിലെ ഹൃദയ തുടിപ്പുകളി -
ലോഴുകുമാ ജീവനില്‍ ഞാന്‍ മാത്രമെന്ന്
പറഞ്ഞു നീ... അറിയുന്നു ഞാന്‍...
നീ എനിക്കായ് മാത്രം ഉള്ളതെന്ന്
നമ്മളെന്നും ഒന്നാണെന്ന്.

വ്യാഴാഴ്‌ച, ജൂലൈ 01, 2010

നീറുന്ന മാനസം...


ഹാ പ്രിയതമേ...നിര്‍ത്തൂ നിന്‍ 
ഹൃദയം ഭേദിക്കും വാക്കുകള്‍ 
എന്തിനാണിത്രയും പരിഭവം?
എന്തിനാണിത്രയും വൈഷമ്യം?

എല്ലാം നീ എന്ന് നിനച്ചു ഞാന്‍
നിനക്ക് വേണ്ടി ഈ ജീവിതം,
നീ മാത്രം എന്‍ ഉലകം...
എല്ലാം  എന്‍ അഹങ്കാരം.

പെറ്റമ്മയുടെ അശ്രുകണം വീഴ്ത്തിയതും,
കൂടാപിറപ്പിന്റെ മാനസം നോവിച്ചതും,
പിതാവിന്‍ വാക്കുകള്‍ ധിക്കരിച്ചതും
എല്ലാം... നിനക്ക് വേണ്ടി...

കലുഷിതമായ  മാനസത്തില്‍
രോഷമായ വാക്കുകള്‍ വീണിരിക്കാം...
ജീവിത പന്ഥാവില്‍ ഇതെല്ലം
തികച്ചും സ്വാഭാവികം.

അതിനെല്ലാം ഇങ്ങനെ ഉരിയാടാതെ...
ഇനിയെന്റെ നാവുകള്‍ നിന്നെ കരയിക്കില്ല.
ഇനിയെന്റെ നോട്ടത്തില്‍ കൂരമ്പുകള്‍ തറയില്ല.
ഇനിയെന്റെ സ്പര്‍ശനം വേദനകള്‍ സൃഷ്ടിക്കില്ല.

വിശ്വസിക്കാം പ്രിയതമേ...
നീ ഇല്ലെങ്കില്‍ ഞാനില്ല...ഒരിക്കലും...
പിരിയാനാവില്ല നമുക്ക്... സത്യം.
നോവിച്ചതിന്   ഒരായിരം മാപ്പ്.

നീ...എന്റെ മനസ്സ്...




 മനസ്സേ! മാപ്പ് നല്‍കൂ...
നിന്നെ സ്നേഹിച്ചതിനും,
നിന്നില്‍ ജീവിച്ചതിനും-
ഒരു മാത്ര നീ എനിക്ക് മാപ്പ് നല്‍കൂ.

നീ തന്നു, ഒരു വാക്കില്‍ സ്നേഹത്തിന്‍ ഒരു കാവ്യം.
നീ തന്നു, ഒരു നോക്കിന്‍ പ്രണയത്തിന്‍ തിരമാല.
നീ തന്നു, തലോടലില്‍ സ്വന്തനതിന്‍ കുളിര്‍കാറ്റു.

മനസ്സേ മാപ്പ് നല്‍കൂ...
നിനക്കായ്‌ എന്നില്‍ സ്നേഹമില്ല, 
നിനക്കായ്‌ എന്നില്‍ ജീവനില്ല.
ഒരു മാത്ര നീ എനിക്ക് മാപ്പ് നല്‍കൂ.

നിന്നുടെ വാക്കുകള്‍ ഹൃദയത്തെ മുറിക്കുന്നു.
നിന്നിലെ നോട്ടങ്ങള്‍ മനസ്സില്‍ കൂരമ്പുകള്‍ .
നിന്റെ സ്പര്‍ശനങ്ങള്‍ മായാത്ത വേദനകള്‍ .
ഞാന്‍ നിന്നില്‍ നിന്നകലുന്നു...മാപ്പ് നല്‍കൂ...

ഞായറാഴ്‌ച, ജൂൺ 13, 2010

അറിയാതെ


ഇത്രയും സുഗന്ധിയാം പാരിജാതപ്പൂവേ
എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലയോ നീ!
നിന്നിലെ മാസ്മര ഗന്ധമൊരു മാത്ര  
എന്‍ നേര്‍ക്ക്‌ എന്തേ നീ നീട്ടിയില്ല?
ഹിമകണം മൂടി തലോടി നിന്നു.
എന്നിട്ടും നീ എന്തേ ഒരു തുള്ളിയെന്‍ 
വാടിയ മാനസതാരില്‍ തുളുമ്പാതെ പോയ്‌!
നീ മന്ദം മന്ദം മിഴി ചിമ്മി നിന്നു.
നിന്നിലെ മാദക മധു നുകര്‍ന്ന്    
കരിവണ്ടിന്‍ കൂട്ടങ്ങള്‍ നൃത്തമാടി.
എന്നിട്ടും ഒരു കണമെനിക്കായ്‌ നല്‍കാന്‍ 
പിന്നെയും എന്തേ നീ മറന്നുപോയി?
നിന്‍ മൃദു മേനിയെ താരാട്ടിയുറക്കിയ
തെന്നലെന്‍ നെറുകയില്‍ തഴുകാതെ പോയ്‌.
മിഴി ചിമ്മി അറിയാതെ നോക്കി നിന്നു,
എങ്കിലും നീ എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
ഇനി ഒരിക്കലും അറിയുകില്ല....

തിങ്കളാഴ്‌ച, മേയ് 24, 2010

നീലത്താമര



നീലിമ നിറയുന്ന നിലാവിന്റെ മാറില്‍
നീലത്താമരയായ് പൂത്തു നില്‍ക്കെ
ചേറിലെ നനവിന്റെ ലോലമാം മെത്തയില്‍
വേരുകളൂന്നി തളിര്‍ത്തു നില്‍ക്കെ
മിന്നുന്ന പളുങ്ക് പോല്‍ സ്നേഹമാം ഓളത്തിന്‍
മൃദുല കപോലങ്ങള്‍ തുടുത്തു നില്‍ക്കെ
ചന്ദന ഗന്ധമാം തെന്നലിന്‍ ഊഞ്ഞാലില്‍
പൂമിഴി ചിമ്മി ചാഞ്ചാടി നില്‍ക്കെ
ധന്യമാം താരക കന്യകള്‍ മൊഴിയുന്ന
താരാട്ട് പാട്ടില്‍ മയങ്ങി നില്‍ക്കെ
കണ്ടു ഞാന്‍, തന്നിളം മേനിയില്‍ ശൃംഗാര-
ചന്തം വിടര്‍നോര ചന്ദ്രബിംബം.
നിത്യവും കാണും ചന്ദ്രബിംബം
ഇന്നിതാ പുഞ്ചിരി തൂകി എന്നരുകില്‍-
വന്നെന്തോ മൊഴിയുവാന്‍ വെമ്പല്‍ കൊണ്ട്.
അശ്രുതന്‍ തേന്‍കണം മൊഴിഞ്ഞ തിങ്കള്‍ കല
ഒന്നുമേ ചൊല്ലാതെ അകന്നു പോയി.
എന്‍ ലോലമാം വദനത്തില്‍ വീണൊരാ തേന്‍കണം
മിന്നാമിനുങ്ങുകളായി മിഴി പൂട്ടി നിന്ന്-
മന്ദം മന്ദം മിന്നി തിളങ്ങി നിന്നു.
കൂരിരുള്‍ വീഴ്ത്തിയോരാ കാര്‍മെഘക്കൂട്ടങ്ങള്‍
ചന്ദ്രബിംബത്തെ മറയ്ക്കുവാന്‍ വെമ്പല്‍ കൊണ്ടു.
എങ്കിലും...
തിളങ്ങുമാ നുറുങ്ങു വെട്ടത്തില്‍ ഞാനെന്റെ
തിങ്കളെ... ഉള്‍കണ്ണാല്‍ കണ്ടു നില്‍ക്കെ
പൊങ്ങി വരുന്ന ആര്‍ക്കന്റെ കിരണങ്ങള്‍
ചന്ദ്രബിംബത്തെ കൊന്നൊടുക്കി
മിന്നാമിനുങ്ങുകള്‍ മറഞ്ഞു പോയി.
എന്‍ കണ്ണില്‍ കൂരിരുള്‍ മാത്രമായി
വെയിലേറ്റു വാടിയെന്‍ ദളങ്ങള്‍ ഞാനറിയാതെ
കൊഴിഞ്ഞു പോയ്‌ ഓളത്തില്‍ അകന്നു പോയി
വറ്റി വരണ്ട എന്‍ മനം വെയിലേറ്റു
കത്തിക്കരിഞ്ഞു ദഹിച്ചു പോയി.
എന്‍ 
കുങ്കുമപ്പാടം ശൂന്യമായി....

വ്യാഴാഴ്‌ച, മേയ് 20, 2010

വിട




ഉള്ളില്‍ നിന്ന് തെറിച്ചു വീണത് തേങ്ങല്‍
കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയത്  മനസ്സിന്റെ വിങ്ങല്‍ -
പുരണ്ട മിഴിനീര്‍ കണങ്ങള്‍ .
ഏകാന്തതയുടെ കടല്‍ക്കരയില്‍
എന്നെ തനിച്ചാക്കി മറവിയുടെ സീമകളിലേക്ക്,
കടലാസ്സ്‌ തോണി തുഴഞ്ഞു നീ പോവുകയാണോ?
ഒന്നുകൂടി പറയാന്‍ എന്നെ അനുവദിക്കുക
എന്തിനാണ് എന്റെ ഉള്ളിലെ
സ്നേഹത്തിന്റെ കരിന്തിരി വിളക്കില്‍
പ്രതീക്ഷകളുടെ  എണ്ണ  പകര്‍ന്നത്?
ഇരുണ്ട ദേഹത്തിലെ വെളുത്ത മനസ്സിനെ
മോഹങ്ങളുണര്‍ത്തി ത്രസിപ്പിച്ചത്?
എങ്കിലും ഞാന്‍ വെറുക്കില്ല,
നീ തന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ മുറിവുകള്‍ ഞാന്‍ സൂക്ഷിക്കും,
കാലത്തിനും ഉണക്കാനാവാത്ത വ്രണമായി...
എന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് വീഴുന്നത് കണ്ണുനീരല്ല...
ജീവരക്തമാണ്.
അത് ആത്മാവിനെ പൊള്ളിക്കുമ്പോഴും ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കും-
നിന്റെ നന്മക്കായ് , കാരണം...
നിന്റെ മൌനങ്ങള്‍ , ദുഃഖങ്ങള്‍ , നൊമ്പരങ്ങള്‍ ... എല്ലാം
എന്റെ ഇന്ജിന്ജായുള്ള മരണമാണ്.
ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചോട്ടെ? നീ എന്നെ വെറുക്കില്ലെന്നു
എങ്കിലും ഒന്നുമാത്രം...
ഇനിയൊരിക്കലും എനിക്ക് പഴയ കണ്ണനാവാന്‍ കഴിയില്ല.
രാധയെ വേര്‍പെട്ട കണ്ണന് ഇനിയൊരു ജീവിതം ഉണ്ടോ?